Je bent geen ongelukje, kleine. Je was onder mijn hoede zelfs vóór je geboorte. Je hebt nog steeds een plek in mij en voor altijd. Ik heb grote plannen voor jou, kleine, plannen zo groot als melkwegen en ook zo onmeetbaar, maar ze betekenen niets. Alsjeblieft, ik smeek je, verban ze en bouw zelf een wereld die ik me niet kan voorstellen. Je bent mij niets verschuldigd. Ik laat je vrij, ondanks het mij kapot maakt je te moeten laten gaan, zal niets ons langdurig scheiden totdat we weer samenkomen aan het einde der dagen. Lees de rest van bericht ‘Een soort van kerstverhaaltje’
Mensen en voorwerpen zijn zo makkelijk te verliezen, het is wonderlijk dat we uiteindelijk iets overhouden om te tonen. Ook de toekomst is onzeker en kan net zo makkelijk worden misplaatst als de oude voorwerpen in je jaszak. Makkelijker zelfs, omdat elke stap ons wegleidt van een plaats die we nooit bereiken en van mensen waar we wellicht tegenaan liepen. We kijken echter alleen periferisch, indien al kijkend, zonder kennis van ze te nemen, terwijl we voorbijgaan aan hun omhelzing. Althans, zo lijkt het in de ogen van een tiener, verliefd op de liefde. Lees de rest van bericht ‘Wind beelden II’
Een evenwichtig briesje doet het wasgoed deinen dat hangt aan de lijn in de foto na de zwart-wit foto langs de muur in de fotogalerie. Papa zegt dat ze het briesje zichtbaar maken. Ik vind mijn vader indrukwekkend maar ik zeg het hem niet. We zijn weer in de fotogalerie, voor de vijfde keer deze week, hopende dat ze vanavond komt, maar daar spreekt hij niet over. Hij is voorzichtig met wat hij mij verteld want ik ben ziek. Papa zegt van leed komt perspectief en dat hij als fotograaf kennis zou moeten hebben van perspectief. Lees de rest van bericht ‘Wind beelden’
Totdat mijn liftster haar pistool liet zien, was ik aan het overdenken of waanzin en verwaarlozing een vrouw bijna onherkenbaar kon maken, sinds de laatste keer dat ik haar zag. Ze had een erg gevaarlijke plek gekozen om auto’s aan te houden, en kwam uit het niets te voorschijn in de blinde bocht waar men de snelweg op accelereert, paraderend op suïcidale wijze in tegengestelde richting van het verkeer, zwaaiend met een duimgebaar dat meer lijkt op een veelomvattende “up yours” dan een tactvol verzoek om een lift. Lees de rest van bericht ‘Argumentum Ad Personam’
Je vraagt hoe het gaat.
Ik zeg goed.
Als de wind waait
waai ik ook.
Want ik ben ik,
ik, ik.
Lees de rest van bericht ‘Slechte dag’
Jullie zijn in mijn ogen allemaal vrouwen; dat, zoals ik het begrijp, is de aard van het huwelijk. Op welke wijze je mij verdraagt, is hoe ik getrotseerd en verstaan word door het vrouwelijk geslacht, dus draag het spijkerrokje voor mij, als je het niet erg vindt, je weet welk rokje, het is wat ik alle meisjes en vrouwen laat doen, en kijk naar me over je schouder waarbij je een silhouet vormt van één borst (je drie-miljoen-borsten-in-één), en inruil zal ik, in ruil weet ik niet wat ik zal doen, tot je het mij vertelt; het is aan jou. Lees de rest van bericht ‘Terugkijkend’
Wat is het gereedschap? Is een zelden gestelde vraag, voor de koffie mok, de brillenkoker, de tientallen onmisbare artikelen in het boodschappenmandje. Wij zijn een vervoersmiddel tot boven aan de trap. Wanneer alle veertig duizend dingen die we gebruiken óns nodig hebben om ergens te komen, hoe kunnen we dan triviaal zijn? Lees de rest van bericht ‘In verroering’
Salty fingers write, long gone
words, on the pale, parchment beach
which my bare feet warry,
slumbering in the silver moonlight.
A nocturnal blue velvet pallium
embellished with diamond peacock eyes,
veiled my serene sentiment
where solid and liquid join
at the verge of rising tide.
© Dennis Keizer 2007
Ik bleef in haar voor een lange tijd. Steunend op mijn ellebogen, vertraagde ik mijn ritme en luisterde naar onze ademhaling als zwenkende bomen in de wind. Ik voelde mijn hart de tijd vasthouden en wilde bestaan in de volledigheid van het moment. Het verleden was eenvoudig doen wankelen. Het zonk echter als zondaars toen ik het los liet, maar de toekomst, nou de toekomst beloofde extase, lichtverblindende, godverduisterende, onwerkelijke inzicht en wellicht een versnapering aan de nek. Lees de rest van bericht ‘De beproeving’
ik voel de ironie van levens
koesterende molestatie
met pijnlijk zoet romantische
afwijzing
Lees de rest van bericht ‘Van strijd en ironie’
Beloved out of rivulet,
gush over me,
and hold my heart,
at the quay of your soul.
Be bathed in our coupling,
and merge in attar of roses,
whereupon nightfall,
we may drowse in cadence,
which concedes our yearning,
to sing…
Rest in me, as I will in you.
© Dennis Keizer 2007
We neigen te denken dat het leven een onuitputbaar iets is. Echter alles geschied alleen een bepaald aantal keer, werkelijk een klein aantal keer. Lees de rest van bericht ‘onbeperkt?’
Kijk! Alweer een Kerstreclame op tv! Hartverwarmend om te zien hoe de betekenis van Kerst voor ons ingevuld wordt door cola, eten en drank. Wie had ooit gedacht dat consumptie artikelen, populaire entertainment en spiritualiteit zich zo harmonieus kunnen vermengen!
Vroeger sprak men niet van "feestdagen". De Christelijken noemden het "Kerstmis", en gingen naar de kerk. De Joden noemden het Hanukkah en gingen naar de synagoge. Lees de rest van bericht ‘Feestdagen’
De Kerstman draagt een rood pak, hij moet wel een communist zijn. En een baard en lang haar, hij moet wel een pacifist zijn. Ik vraag me af wat er in die pijp zit?
Mensen kunnen zich niet goed concentreren op het gooien van bommen als hun gedachten beinvloed wordt door deze behorend bij de 25ste van december.
Wanneer woorden vervagen, zal ik scherpstellen met licht. Wanneer beelden ontoereikend blijken, zal ik genoegen nemen met stilte.
Jouw afwezigheid gaat recht door mij heen, zoals garen door het oog van de naald. Alles wat ik doe is gestikt met haar kleur….
Er zijn vele deuren voor je om te openen. Als je lui bent, probeer je maar een paar waarna je het gauw zat bent. Als je actiever of ambitieuzer bent, zal je nooit stoppen met het openen van deuren. Zo probeer je heel veel. Lees de rest van bericht ‘Vele deuren’
Als ze liefheeft,
is ze voorzichtig.
Een ontwetende blik,
een bevroren lach. Lees de rest van bericht ‘Vrouw en liefde’
Laatste reacties