Ben’s dubbelganger

Dennis — Sun, 17 Jan 2010 23:13:00 +0000

We huurden een dubbelganger voor Ben zodat de Ben, die voor de wereld noodzakelijk was, kon gaan en staan, daar waar Ben dat niet kon. Het succes bleek boven verwachting. Want vrijwel direct bleek Ben een lachertje. Hij was wezenlijk niet zo vermakelijk als zijn dubbelganger, en ondanks hij een dag ouder, later een jaar, en uiteindelijk de vader van zichzelf was, konden de dubbelgangers altijd zijn zoals Ben. De eerste -uit een vrekkige buurt geplukt en roem voorgeschotelde- Ben, kon zich snel aanpassen aan de luxe maar voelde zich vanaf het begin bedrogen omdat zijn echte talenten aan Ben waren verhuurd. We vonden een ander, en weer een ander, en het publiek hoefde geen dag zonder haar Ben. Dit hield in dat we Ben moesten afschermen van camera’s en van de roddelbladen in hun jacht naar toevallige onnozele momenten. Voor Ben, betekende dit het verruilen van zijn wereldberoemde imago voor een onvoorstelbaar verschillend maar benauwd privé leven, waar menig mens jaloers op is voor een weekend, maar niet voor een heel leven lang. Niets was te duur. Maar hij kon alleen krijgen wat op bestelling geleverd kon worden. We probeerden de markt wakker te schudden, maar product Ben was een paradigma dat elke verandering of verbetering bijna onmogelijk maakte. Verbeterde Ben’s maakten promotors zenuwachtig en kregen om de haverklap een vonnis met contractbreuk om de oren van de rechter die specificeerde wat in de toekomst “De Ben Belevenis” zou moeten zijn. Fans wisten het, en ik moet mijzelf er altijd aan herinneren dat waar ze onderzoek naar deden, een imago van Ben was. Hun beweegredenen kan ik niet begrijpen. Het behoeft geen betoog, de Bens voldeden niet. Op een avond deelden Ben en Ben een limo, ik moest mijzelf excuseren en naast de chauffeur gaan zitten, toch vraag ik mij af of de dubbelganger eigenlijk doorhad wie naast hem zat. Tegen die tijd was Ben bijna letterlijk een andere man geworden, met 200 optredens per jaar zoals Woody, die al tientallen jaren niet meer leefde, en van wie hij een fatsoenlijke reproductie was.

De Gele Gids

Dennis — Sun, 21 Jun 2009 20:53:30 +0000

Zouden ze een minder praktisch stel geweest zijn, dan hadden mijn ouders wellicht per ongeluk kinderen gekregen. In plaats daarvan, op een avond, voordat ik werd geboren, aan een wankele tafel in de ontbijthoek, tekende Pa een lijn op een vel van geel papier om de voor- en nadelen uiteen te zetten voor het hebben van kinderen, vervolgens op een tweede vel papier voor geen kinderen. Mam roerde de ijsklontjes door de cola-light met haar pink, openlijk meedenkend, en opperde suggesties voor Pa om te classificeren en te noteren. Met de lippen op elkaar, starend naar zijn keurige kolommen verbaasde hij zich over de verscheidenheid van inbreng van zijn vrouw, en voegde vervolgens heel vindingrijk moederlijkheid toe aan de lijst. Een gebruikelijke fout is het nalaten van een tweede vel papier, denkende dat deze overbodig zal zijn. Aan een nieuweling die deze fout maakt aan dezelfde tafel, in mijn spaceshuttle pyjama, met een lijst van weinig betekenis, legde Pa geduldig uit dat er geen tegenstelling is voor chocolade ijs, alleen alternatieven: andere smaken, verschillende toetjes, geheel ander eten, helemaal geen eten, of kauwgom, om maar een paar te noemen. Het tegenovergestelde van een rijkelijk tevreden man kan een rijkelijk tevreden vrouw zijn, of een armzalige trut. Welnu, het eten van een broodje met de niet-voorkeurs hand laat de schrijfhand vrij, dus toen zij besloten om hun geloften te vernieuwen, at ik mijn tosti terwijl ik voor Pa een lijst samenstelde voor bij elkaar blijven en één voor uit elkaar gaan. Hij nam mij dit niet in dank af en ging zitten om de lijst te bewerken. Pa’s tegenargument voor “een frisse start” overtuigde mij dat ik hem nooit heb gekend, of dat het bij deze lijsten niet gaat om het in balans houden van waarheid met waarheid. Sinds ik wist waar ze lagen, in tijden van onzekerheid, koesterde ik deze gele vellen, totdat ik mijn Pa “permanente wapenstilstand” van één zijde naar een ander vel zag verplaatsen.

Andersom

Dennis — Sat, 14 Mar 2009 14:02:22 +0000

Lees hardop snel, start nu, herhaal indien nodig. Ik bestuur een vitamine energiedrank vrachtwagen. Het is zo’n drankje dat eruit ziet als een geneesmiddel. Er wordt niet van je verwacht dat je het lekker vindt, wat goed uitkomt; het smaakt namelijk naar kinderhoestsiroop, alleen groen. Gouden business: Groen water, twee euro per flesje. Dat genies wat je hoort, waait jouw kant op, met medeleven van onze raad van bestuur. Dat geluid wat je hoort is mijn baas zijn stroomafwaarts klotsende water. Er is iets onsmakelijks aan het vlees en wanneer je er zo misselijk als een hond van wordt, zal deze voedingsmiddelen multinational die ik vertegenwoordig met mijn kont in deze stoel, en deze grote blauwe energie verslindende eurobiljettendrukker dat gekoeld moet worden met liters energiedrank, je naar het ziekenhuis sturen. Het doet ons denken dat de aardappel de vijand was, ons pensioen een gift; het laat ons dusdanig veel voor onze vakanties betalen dat we ze niet kunnen bekostigen. Neem een groen watertje. Je ziet er niet zo goed uit. Kom je wel aan je nachtrust? Er is een product dat wellicht helpt, altijd. Slaap is blauw, denk ik. In plaats van minder te werken en beter te eten, is er een drankje met -jawel- vitaminen! Oude vertrouwde vitaminen opgelost in oud vertrouwd water; dat moet wat waard zijn. Ik stuur de vitaminen vrachtwagen naar de zuidelijke landen en rij terug de grens over in een andere vrachtwagen met een vracht van geïmporteerd koolzuurhoudend anders iets. Ik weet niet hoe de vitaminen vrachtwagen weer naar het noorden moet komen. ‘s Nachts breng ik een bezoekje aan mijn vriendin, twee of drie keer per week, afhankelijk van het dienstrooster. Mijn vraag voor jou, wetende wat jij weet over business, plan ik mijn route om mijn vriendin te bezoeken in het wingewest, of zoals met alles, eigenlijk andersom?

Willen weten

Dennis — Sun, 08 Feb 2009 20:33:16 +0000

We begonnen met het uitwisselen van “duim-omhoog” gebaren, niet omdat deze onze gevoelens volledig omvatten maar omdat we pijlsnel ter aarde stortten en we een stenografisch gebaar nodig hadden voor Ja, we zullen leven; is dit niet opwindend? Ik kan je zeggen, het was prachtig, onze eenparigheid in dat moment, als een perfecte kanteloep voor een liefhebber van kanteloep die té vaak is teleurgesteld en het vertrouwen in kanteloep bijna heeft opgegeven. En niet alleen de smaak maar ook perfect van kleur, het vlees mild, zoet als een kus, gekoeld maar niet koud. We hadden beide parachutes, maar die van haar zag er niet goed uit, niet dat ik een expert ben. Dus, hoe communiceer ik hierover met haar, dat, terwijl ik niet zeker wist of haar chute een defect zou vertonen, uitsluiten kon ik het niet? Welke draaihoek van de duim maakt dat kenbaar? Terwijl ik worstelde met handgebaren, was de handgreep van haar trekkoord onbewogen eloquent. Ik wilde haar geen bevreesd gevoel geven of haar aan het koord laten trekken, dus begon ik te zwemmen in de lucht. Vooroverliggend naar de aarde en armen voor mij uitgestrekt, mijn knokkels elkaar rakend in de eerste positie borstslag, boog ik lichtelijk mijn vingers om mijn lichaam in haar richting te manoeuvreren en steunde ik haar hand. Zij maakte zichzelf kleiner en verenigde zich met mij op mijn hoogte en keek mij in de ogen (en keek mij in de ogen!) en was geduldig. In tegenstelling tot de zwaartekracht. Ik had nog tijd voor één enkel gebaar, een dat op aarde betekent Kom hier, maar in ons geval betekent Geef mij jouw hand en leef om het na te vertellen. Ik weet niet hoeveel ze ervan begreep, maar ze gaf mij haar hand en liet mij haar omstrengelen terwijl we hangend aan mijn ene chute terug naar aarde zeilden, en of die van haar open zou zijn gegaan is voor mij evenmin belangrijk als al de rest.

Onverwacht einde

Dennis — Sun, 23 Nov 2008 22:33:11 +0000

Ik heb deze film negenenveertig keer gezien, maar dat is niet waarom hij mij kent. Het speelt zich af in een land dat niet mijn eigen is, in een tijd die ik mij enkel kan inbeelden. Mysterieuze dingen overkomen families in tegenstelling tot families die ik ken en het is nog altijd mysterieus bij een vijftigste bezichtiging, terwijl ik exact weet wat komen gaat, en wanneer, en elke zin. Ik ben een meisje gescheiden van haar gezin door oorlog, een vluchteling geadopteerd door vreemden eveneens op de vlucht. We leven een ondergedoken bestaan van nachtelijke overtochten. Ik ben een kind met een stomp kapsel en droevige, stralende ogen, losgerukt en beroofd van haar kindsheid en haar thuis, wiens enige overtreding is dat ze meer van haar nieuwe familie houdt. Ik hoop dat mijn echte ouders en mijn drammerige kleine zus mij nooit zullen vinden. De film bekijkt mij. Hij vraagt zich af of ik ze dood wens. Hij leert mij beter kennen. Het flikkerende scherm werpt zijn brede stralen de duistere bioscoop in, zoekend naar iemand met links en rechts een lege stoel en ziet ons voor wie we zijn, en toont ons hetgeen we zien. De acteurs zijn allemaal amateurs. Ze acteren als een willekeurig iemand die je misschien op straat tegenkomt, en strompelen door hun scènes hopend dat de script hen zal redden, maar de film is een prof. Hij triomfeert altijd aan het eind, maar soms komt het einde voortijdig. Wanneer moeder vanavond de soep maakt, in een kan boven een open vlam, weet ik dat er niets anders dan uien in de bouillon zitten, de hardst werkende uien ooit uit de aarde getrokken, bleke plakjes om al de liefde te dragen die ik verloren heb. Vanavond bezorgen ze mij tranen. Ik sta op en strompel richting het uitgangsbordje. Er is hier geen oorlog in de kleurige gangen van dit bioscoopcomplex, maar er zijn wel vluchtelingen. Misschien wordt het tijd om naar huis te gaan.

Genoeg asperges

Dennis — Sun, 02 Nov 2008 15:23:28 +0000

Het voelt alsof ik je gisteren heb ontmoet echter er zijn al dertig jaar verstreken en op mijn leeftijd wil dat zeggen dat ik morgen dood ben, of met geluk overmorgen. Dus wat zullen we doen deze blauwe avond doortreept met grijs? Als ik een laatste avondmaal voor je kook, wil ik zeker weten dat je ervan geniet. Was je maar niet zo gecompliceerd! Je houdt van het eenvoudige genot van iets eenvoudigs, eenvoudig gedaan, ik weet het: een vis intact, van zijn organen en graat ontdaan, bestreken met boter en verwarmd tot vreugde. Dat gezegd hebbende, je houdt ook van een stuk vlees dat je mond vult met bloed en smaakt als iets dat rent voor zijn leven. Zal ik beginnen met wat eensgezind met jou is, of zal ik opnieuw proberen je geschil met asperges te laten uitvechten? Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Laten we niet ruziën met het avondmaal. Er is een tijd, of beter een leeftijd, om gevechten met aperitieven te kiezen en oorlog te voeren met desserts, maar die leeftijd ligt al ver achter ons en we hebben vrede gevonden met maaltijden. Laten we nu eens iets nieuws proberen en als we het niet meteen lusten, bewaren we het voor de kinderen. Ik heb iets achterna gejaagd in de tuin wat je misschien wel lust, al gravend zat het onder onze veranda, één dag verwijderd van intrede in ons leven; Ik denk dat het fraai zal braden. Ik heb het gecombineerd met het fruit dat ik vanachter je kast heb gefoerageerd en dat bijna in siroop was veranderd. Voordat ik klaar ben met koken, duikt er vast nog iets op, weet ik zeker. Elke kamer kan geoogst worden. We hoeven zelden boodschappen te doen, nu het seizoen is aangebroken voor alles dat we geplant hebben. De tafel is gedekt. De kaarsen flonkeren als iets nieuws. Ik sta achter je stoel in een bebloed schort klaar om je aan te schuiven.

Vrijgevig

Dennis — Sun, 12 Oct 2008 21:33:56 +0000

Het zal moeilijker zijn hem tevreden te stellen dan een man die niet verder denkt dan zijn binkerige voorkomen. Dat is Ellen’s mening en zij is een expert. Ik houd mijn mening voor mijzelf. Ik ben nog niet lang genoeg in dit land om het woord te voeren. Niettemin, met mijn dagboek, ben ik onbevreesd, en in mijn dromen, vergenoeg ik mijzelf in onvergeeflijke daden. Hij is zo groot als een romantisch tweezittertje. Vanuit de groepsruimte staren wij hem aan, bijeengekropen achter de deur giechelend, en ik ben van mening, maar ik zeg het niet, dat hij nooit moet gaan zitten. Rechtopstaand is hij indrukwekkend, maar neergestreken op het zitkussen van de enige stoel in onze kleine salon, met zijn hoed bungelend voor zijn knieën, ziet hij er miserabel en oneerbaar uit. Terwijl wij gniffelen, bewegen zijn ogen niet, maar één harig oor ten grootte van een tot een kom gevormde mannenhand draait onze richting op. Ik weet wie ik ben en wat voor soort mannen mij leuk vinden en ik weet ook, kijkend naar hoe hij aan de rand van zijn hoed friemelt en zijn dikke kabelspierige nek draait terwijl hij ons smoezelig wachthoekje rechtvaardigt, dat hij van ons allemaal, mij zal kiezen. Ik pakte zijn jas aan in een gesloten kamer, alleen bedoeld voor twee personen, en keek ademsnakkend naar de vorm van zijn shirt, zo licht en breed als een ski piste. Ik kwam terug toen hij zich ontdaan had van de rest. Een handdoek zou hem niet bedekt hebben, dus gebruikte hij een laken -voor mij, dacht ik, om mij te behoeden waar mogelijk. Met zijn gezicht naar beneden op de massagetafel kreunde hij wat toen mijn kleine vuisten als regendruppels over zijn schouders kletterden. Om te laten blijken dat ik er geen erg in had, kneedde ik met beide handen zacht zijn onderdanen en vertelde ik hem, in de taal van mijn dromen, over een tijd waar iedereen gelukkig was.

Gewapend

Dennis — Thu, 25 Sep 2008 17:17:52 +0000

Wat mij betreft, gaat geen één docent de klas in zonder verborgen wapens. Ik in ieder geval niet. Krijt is een kogel in de juiste handen. Studenten hebben geen idee wat mijn intentie is, of ik ze wiskunde bijbreng, of hoe te leven. Ze krijgen geen van beide thuis. Waar de gemeente het mis heeft is mij te verplichten om mijn revolver te verbergen: Ze laten mij het dragen om de studenten meer veiligheid te bieden; het beleid is duidelijk; dus wordt het er niet veiliger op wanneer de kinderen weten dat ik er één draag? Het geeft mij een veiliger gevoel. Hoe dan ook, het is niet dat ik deze bobbel voor lang verborgen kan houden. De kinderen waar ik mij om bekommer kunnen de olie van de cilinders ruiken, net als ik die van hen ruik de dag dat ze te slim voor mij denken te zijn. De training was een lachertje. Alsof ik niet mijn verantwoordelijkheid reeds ken, ik zou in de eerste plaats al geen vergunning willen hebben. Wat ik doe is hem tonen, om ze te laten weten dat er een gedienstige bereidheid is om bij wat ze ook mee de klas in mogen brengen, de situatie in balans te houden. Aan uw enkel vandaag, meneer? Vragen ze mij. Onder uw arm? Op uw heup? Ze krijgen het antwoord niet tot ze dit lesuur op academisch niveau volbrengen. Ik kan je zeggen dat de kinderen die we het afgelopen jaar verloren, slachtoffers waren van academisch falen. De schutters zagen het overhalen van de trekker als enige manier om autoriteit uit te dagen. Allicht kwamen ze uit gebroken gezinnen. Welk gezin is niet gebroken? Wij docenten hebben de taak een generatie op te voeden die niets is bijgebracht, maar alleen in de verkoop wordt gezet. Van mij krijgen ze nuance. Van mij leren ze dat autoriteit een kwestie is van onderhandelen. We stellen het niet alleen ter discussie, we betwisten het bestaansrecht ervan tot het zichzelf bewijst. En extra punten voor degene die het voor elkaar krijgt om de school te betreden met smokkelwaar.

Litanie

Dennis — Sun, 24 Aug 2008 15:46:45 +0000

Terwijl ik me nog herinner, de kleur van de sneeuw vóór mij, zingt achter mij op de hoge bergrug, het vuur door het droge hout bij dagenraad, dat ons naar de rivier drijft. Alvorens er geen meer zijn, buigen de forellen als spieren in de stroming terwijl ze hun schaduwen over de rimpelige bedding volgen. Kijkend naar de oppervlakte, zou de flikkerende rivier het vuur kunnen zijn. Kijkend naar jou, zou ik denken dat de vlammen leven in je ogen. De wereld ligt nog niet in as en terwijl hij brand is er nog kans. Laat mij jou helpen, deze laatste dag, met wat voor kleins dan ook. Ik kan je steun bieden. Ik kan je door het snelle water dragen, naar een oever buiten bereik van het vuur dat als lava een minuut achter ons vloeit. Terwijl ik het kan voelen, jouw zijdezachte meisjesarmen over mijn schouders, je vingernagels schrapend langs mijn hoofdhuid, laat mij jou vertellen wat ik tot dusver heb. Ik heb de zonsondergang van gisteren, de kleur en geur ervan, het kampvuur toen het uitdoofde, de handvol vlekkerige sterren die wij bij opklaring konden waarnemen, en de misdadiger van mijn eigen hart, voor het geval dit alles ons laatste was, of als we meer van elk krijgen, heb ik deze om ze mee te vergelijken. Gisteren was een alledaagse avond zoals de meeste, tot we niet zeker zijn of er nog een komen zal. Jij, echter, bent onvergelijkbaar. Laten we duimen. Terwijl het raast over de rotsen onderaan de berg, voert de rivier weg van het vuur boven smeulend dood hout dat knettert terwijl het rolt. Laat mij daar maar zorgen om maken. Vestig jij je blik op de ver gelegen oever of tel hoeveel kleuren het vuur achter ons op de sneeuw werpt om het op perzik te doen lijken -de gelen, de oranjes, tel ze, benoem de gelen, benoem de roden.

Teveel ijs

Dennis — Sat, 19 Jul 2008 20:53:11 +0000

Blijf zitten, wacht en zit stil. Ik word er moe van het steeds te moeten zeggen. Goed en hou op met spartelen. Goed, en stop dat gejengel. Ik heb een moment rust nodig! Zijn dat jouw voeten op tafel? Wat hebben we daarover afgesproken? Goed, er is nog hoop voor je. Nou gebruik je verstand. We hebben een gezellige dag als je je kunt gedragen. We kunnen wat broodjes maken en na het eten naar de hoek lopen en wachten op mama’s bus, als ze alleen is, neemt ze ons misschien mee naar de speeltuin. Dat gebeurt wel eens. Nu niet zo vaak, maar voorheen wel, echt waar. Nou, luister. Ik was ook een klein poppetje zoals jij, je gelooft het niet, maar dat was ik echt. Ik luisterde ook niet, ik had ook opvulsel in m’n hoofd. Kijk waar het mij heeft gebracht: Helemaal alleen in de wereld met alleen jou om tegen te praten. Drink dit. Het haalt de scherpe randjes er af. Waarom kijk je zo naar me? Er gaat iets om in dat hoofd van jou maar ik wil weten wat. Niets te zeggen? Prima. Ik praat wel terwijl jij daar op mij zit te letten met die grote plastieken ogen die nooit sluiten. Kom op nou, drink je glas leeg, dit is een feestje! God, dit is saai. Is er behalve jij in dit hele dorp nog iemand over om lol mee te hebben of heb je iedereen weggejaagd? Ik weet dat ik ooit vrienden had. Ik ben in staat om de straat op te gaan en wat vreemden uit te nodigen. Reken maar. Ja, ik neem er nog een. Zou je ook moeten doen; we moeten nog een paar uur uitzitten. Misschien neemt Mama wel een aardig iemand mee. Dat gebeurt wel eens. Soms stappen ze uit de bus en wil je ze gewoon een knuffel geven, ze zien er dan zo lief en aardig uit. Dat is teveel ijs. Je wilt het tot en met de laatste slok kunnen proeven.

Engelen weerleggen

Dennis — Wed, 09 Jul 2008 14:55:01 +0000

- Zo, wat zien we hier?
- Weet jij het?
- Het is een…vlek, toch?
- Marc zegt dat het de ziel is.
- Hij denkt ook dat gluonen beschermengelen zijn.
- Die theorie valt ook moeilijk te weerleggen.

We hebben alles al gezien –of bijna alles- in dit lab, en niets daarvan konden we waarnemen zonder de instrumenten. Met andere woorden, elke dag drukken we onze neuzen tegen het onbeschrijfelijke.

- Het beweegt.
- Dat doet het al heel de dag.
- Ik ben niet gewend om iets te zien bewegen.
- Natuurlijk niet, we kijken naar dode dingen.

Technisch gezien niet dood, althans niet altijd. Ultradunne plakjes celweefsel hebben leven in zich, maar beweging? Nee, dat is wat anders.

- Wat is jouw theorie?
- Defecte apparatuur.
- En als dat het niet is?
- Onnauwkeurige observatie.
- En als een replicatieonderzoek hetzelfde laat zien?
- In andere labs? Door andere observatoren?
- Ja…ja.
- Massale hallucinatie.
- Weet je zeker dat je massaal bedoeld?
- Seriële hallucinatie dan.
- Veroorzaakt door?
- Door te grote invloed van eerdere resultaten.
- Maar hoe verklaar je deze eerste resultaten?
- Defecte apparatuur.

Dit is onze dialectiek, zowel in het lab als thuis. Deze onverbloemde stellige toon werkt beter op het werk en komt het wetenschappelijk doel ten goede. Thuis, komt het alleen hem ten goede, alsof hij mij van alles kan overtuigen.

- Heb je geprobeerd de scanner opnieuw op te starten?
- Je hebt liever dat het verdwijnt dan dat je het kunt verklaren hè?
- Graag ja.

Nou ik ook. Ik stoor me niet aan witte schaduwen van antimaterie. Echt waar! Pas fysica toe op liefde of liefde op fysica wat dat aangaat. Belicht gerust de kwestie aangaande de onverwerkte trauma’s van zijn narcistische verwondingen als je wilt. Maar de ziel? Dergelijke verwerving van zelfbewustheid is zenuwslopend. Daarom zijn we nooit getrouwd. Hij geeft mij ruimte om te leven. Iedere zelfbespiegeling brengt mij aan het twijfelen, maar onzeker? –In twijfel vind ik hoop. Maar natuurlijk is dat ook maar een theorie.

De tweede getuige

Dennis — Tue, 24 Jun 2008 12:23:56 +0000

Ze is een schitterende bruid. Ik weet niet hoe deze dag in verhouding staat tot haar droom van de perfecte trouwdag, als ze die ooit had, maar haar gezicht straalt van gelukzaligheid. Al sinds de ochtend zie ik haar leiding geven aan het evenement als de drager van de dag. Ik zag hoe ze het nieuws van de omgevallen taart accepteerde zonder haar gezicht te vertrekken. Heeft het een goede kant? Vroeg ze de fotograaf. Ik wilde mijn aanzoek doen. Een leven lang haar kennen heeft mij niet kunnen voorbereiden om op haar trouwdag zo dicht bij haar te staan, niet naast haar, niet plechtig verbonden aan haar, maar naast een ander die dat wel is. Wanneer veranderde zij in dit mirakel, dat bij het altaar, op dit uur, voor dit rommelig bij elkaar geraapte gezelschap van familie en vrienden, ons allen er goed uit laat zien? De ring in mijn gehuurde broekzak blijft zijn weg naar mijn vinger vinden. Je wilt weten hoe zij eruit ziet en ik zou willen dat ik het je kon vertellen. Ik zie alleen de bruidsjurk bij wijze van de vorm die zij eraan geeft, dus bijvoorbeeld mijn verslag over haar halslijn is dat ik er mijn vakantiekamp zou opzetten als zij het zou toelaten. Haar billen zitten zo trots overeind. Ik ben onbehouwen, ok, misschien loop ik daarom wel één stap achter en één naar rechts, vanaf hier kijkend langs de bruidegom om haar omlijst te zien door champagnekleurige bruidsmeisjes. Ik hield al die tijd in en nu is het misschien te laat om een stap te zetten. Hoe zal ze reageren, vraag ik mij af, dit stralende wezen wiens intelligentie en sierlijkheid haar recht geeft op alles, maar wie evenwel dankbaar is, dit meisje bij wie het nooit opkomt om niet dankbaar te zijn. Hoe zal ze reageren als ik langs de bruidegom stap zodra ze om de ring vragen en deze zelf om haar vinger plaats?

Naakte rivier

Dennis — Mon, 02 Jun 2008 12:53:03 +0000

- Het is moeilijk om naar een rivier te kijken en de rivier te zien.
- Wat zien we dan, anders dan de rivier?
- We zien tijd. We zien verandering.
- Zien we niet water voorbij stromen?
- We zien water, maar alleen als een metafoor voor tijd.
- Ik denk dat ik water zie.

Ze speelden “Meester en novice”, een spel met gevolgen. Zij droeg een kort broekje en gaf les op een school. Hij verkocht huizen. Wat hij droeg is onbelangrijk, voor mij. Maar hij was niet naakt.

- Wat voelen we als we in de rivier zijn?
- We voelen onze levens voorbij stromen.
- Voelen we niet de verkoelende stroming?
- We voelen misschien een rilling.
- Maar is het niet de rivier waar we koud van worden?
- Het zou de rivier kunnen zijn.

Hij verkocht haar haar huis, trok naderhand bij haar in en vertrok later weer. Nu waren ze vrienden die naar de rivier kwamen met wat aardbeien, kaas en een teugje wijn, voor een pleziertje. Zijn broek was uit. Hij was aan de winnende hand.

- Doe je ogen dicht. Wat voor kleur is de rivier?
- Zou die niet blauw moeten te zijn?
- Is dat je antwoord?
- Ze zijn blauw of bruin,
- Of rood van de gekleurde opwaardse stroom.
- Maar wat voor kleur is deze rivier?
- Open je ogen.

Haar lippen waren dichtbij toen hij z’n ogen opende. Haar hand was op zijn been. Hij kuste haar en voelde de rilling van zijn voorbij stromende leven. Hij trok haar dichter naar zich toe.

- En wat zijn de dingen die de rivier draagt?
- Wij zijn de dingen die de rivier draagt.
- Wie zitten dan op de oevers?
- Wij zitten op tegenovergestelde oevers, zij zitten op onze.
- Wij zitten op de oevers én drijven stroomafwaarts?

Een boot dreef voorbij. Daarin, een familie, rustig peddelend. Op zijn rug, in de boot, een naakte man.

- Het is moeilijk om naar een naakte man te kijken,
- En een naakte man te zien,
- Maar niet onmogelijk.

Drie-minuten monoloog

Dennis — Tue, 19 Feb 2008 20:28:15 +0000

We zijn niet gecompliceerd. Acteurs, mannen, het enige dat we willen is een meisje dat de rol kan spelen. Is dat teveel gevraagd? Vanzelfsprekend dient zij aantrekkelijk te zijn. Zelfs de lelijke rollen worden gespeeld door aantrekkelijke meisjes. Dat weet je. Ik vertel je niet iets dat je niet weet. Niet zó knap dat het ongeloofwaardig wordt, je begrijpt het wel. Redelijk aantrekkelijk, maar beslist aantrekkelijker dan wij, en daarmee bedoel ik een negen, negen-en-een-half max. Ik bepaal deze regels niet. Mannen willen hun wensen in vervulling zien gaan. Vrouwen willen de beste man zijn. Ik zeg het je, ze gaan een man zoeken die ze kunnen bedwelmen; ze negeren zijn onvolkomenheden, overspoelen hem met liefde, zorgen elke dag dat ze hem niet voor de voeten lopen en blijven bij hem om zijn ego te strelen, en het enige dat ze in ruil verwachten is dat die stomme lul acteert alsof hij gelukkig is. Ja, ik mis haar. Ze had een manier van kijken naar me dat voelde als een staande ovatie. Slimste meisje dat ik ooit heb gehad. Ik hoefde mijn materiaal nooit te versimpelen. Ze mist mij ook, natuurlijk, maar ze zou mij nooit pijn doen door mij aan het lijntje te houden. We praten. Ze heeft mij geholpen om te groeien als acteur en als man. Ik denk niet dat ik volwassen genoeg was geweest om haar te verlaten als zij het ook niet was. Nee wacht, dit leest niet geloofwaardig. Het ene moment maakt hij een blauwdruk van het vrouwelijke brein en het andere moment is hij een domme dwaas? Nee, het is niet te volgen. Het is niet speelbaar. Misschien als de overgang niet zo snel en onverwacht zou zijn. Ik bedoel, ben je getrouwd met dit script? Ik zal je een voorstel doen. Jij regelt een herschreven stuk, zoekt een dame die niet op mijn moeder lijkt en ik kom terug om misschien opnieuw auditie te doen. Gezien hoe de zaken ervoor staan, wat doet je denken dat ik deze waardeloze rol wil? Bedankt voor je tijd.

De brave meisjes

Dennis — Wed, 30 Jan 2008 13:59:02 +0000

We kennen allemaal de brave meisjes en de mannen waarmee ze reizen. Ik zag ze deze ochtend bij de dierenmarkt en ik dacht er niets van. Ze ontvingen instructies, ja, dat is vaak het geval; het is als onderwijs voor ze om onder de mensen te zijn. Ik wilde gaan zeggen; “normale mensen”, excuseer. Ja, soms is het een religieuze instructie. Ik luisterde niet. Mag ik nu gaan? Nee, ik weet niet wie de mannen waren. Ik was daar om konijnen te kopen. We kennen ze van gezicht, maar niet hun namen. Het zijn de speciale meisjes die niet weten hoe het is om een zonde te begaan. Of dit hen een plaats in de hemel garandeert, is iets waar we soms over discussiëren, maar ik dacht aan niets van dit alles voorafgaand aan de explosies, alleen aan wat ik wellicht zou vinden op de markt. Ja, ik zag de meisjes en ja, ik hoorde de explosies en ja, sommige van de doden waren bekenden van mij. Maar echt, ik heb werk te doen. Mijn muizen hebben water nodig in deze hitte. Natuurlijk kwamen ze ook langs mijn kraam. Ze houden van alle kleine simpele dingen: vogels, muizen, konijnen. Om ze zo’n klein ding te zien vasthouden is toeschouwer zijn van bekoorlijkheid. Ik ben het ermee eens dat ze mensen graag tevreden stellen maar het zit niet in hun aard om ellende te veroorzaken. Zij konden niet weten dat ze werden gebruikt. Natuurlijk walg ik van het idee! Hoe kan ik daar niet van walgen? Ben ik geen man? Wat wil je? Moet ik deze gewelddadigheid verdoemen? Ik verdoem het! Wanneer morgen een andere groep claimt mij te vertegenwoordigen en het zelfde doet? Ik verdoem ze allemaal! Nee, ik weet niet wie of waar. Ik leef mijn leven zo goed ik kan. Waarom is mijn goede leven niet opgedragen als voorbeeld? Wat is mijn misdrijf? Niet moorden als vergelding?

Levenslijn

Dennis — Sat, 26 Jan 2008 18:22:30 +0000

-Ben je van plan de dokter al mijn geheimen te vertellen?
-Ze gaat geen geheimen onderzoeken.
-Als ik dan die van jou vertel?
-Die herinner je je toch niet.
-Dat is niet eerlijk.
-Nee.

-Ga je met me mee naar binnen?
-Als de dokter dat wilt.
-Wat als ik dat graag wil?
-Dan wel, als zij het toelaat.
-Het is nooit mijn bedoeling geweest om zo lang te leven.
-Dat betreur ik ook.

-Wat zullen we meenemen naar het feest?
-Het is jouw broer.
-Maar wat als het jouw broer zou zijn?
-Dan zou het mijn keus zijn.
-Maar ik heb je nodig om het even voor te schieten.
-Dat maakt het niet mijn keus.

-Geef me je hand.
-Je mag beide hebben.
-Dit je levenslijn. Hoofdlijn. Hartlijn.
-Ik dacht dat je zei dat ik harteloos was.
-Zie je deze breuk? Dat is een trauma die je hebt doorstaan.
-Was vast toen ik jou ontmoette.
-Dan zou ik er ook een hebben. Oh kijk! Niets! Je bent niet belangrijk genoeg voor mijn levenslijn.
-Misschien was ik niet getraumatiseerd.

-Wat zullen we meenemen als cadeau?
-Ik breng je straks wel naar de winkels.
-Ga je een taart bakken?
-Heel grappig. Ik BESTELDE een taart.
-Is een cadeau dan nog nodig denk je?
-Dat is aan jou.

-Hadden we al besproken of je mee naar binnen gaat?
-Ik zal vragen of de dokter dat nodig vindt.
-Nee, niet gaan! We wachten wel.
-We kunnen het samen vragen.
-Wat voor soort dokter is het?
-Weet je dat niet meer?

-Die man zit naar ons te luisteren.
-Wat kan hij anders doen?
-Kijkt hij naar mij?
-Elke man kijkt naar jou, stiekem.
-Echt? Kijk jij naar mij?
-Ja, maar ik denk aan andere vrouwen, stiekem.
-Ik wist het!

-Ga je met me mee naar binnen?
-Je dokter zei nee.
-Wil je hier wachten tot ik klaar ben?
-Natuurlijk lieverd! Hoe kun je dat nou vragen?

De held

Dennis — Sun, 20 Jan 2008 03:54:02 +0000

Nagenoeg doof voor onweer en het rook alarm, niets lijkt hem wakker te maken, alleen het geschraap van onze keel en het ritmisch gekraak van de boxspring wekken hem en leiden hem al spartelend in voetjegevrij naar een primair tafereel. Hij zal op de één of andere manier de rand van zijn bedje hebben weten te bedwingen om hier te komen, door eerst vanaf de matras omhoog te klimmen naar de rand, dan een hoogte van twee keer zijn lengte af te dalen en al teentjes-tastend te zoeken naar de vloer, daarna in volkomen duisternis door de bochtige gang naar de korte trap te navigeren, op handen en knieën de treden te beklimmen die hem bij daglicht al intimideren, en zich instinctief een weg te banen langs zacht pruttelend motorgeluid van de scherp-genagelde kat en het dieper steen malend gerommel van de hond, gevaarlijk indien onverwacht gewekt, die soms gromt in zijn grijze verwardheid, dan al hangend aan onze deurklink te trekken, om naast het bed te komen staan –gedreven door wat? Dit bed, verlicht door afgelegen straatverlichting via het raam, onrustbarend met de schaduwen die wij werpen, beangstigend rumoerig door gewoel, doordrongen van vreemde geuren, is het onoverbrugbare bed van zijn ouders met een legendarische hoogvlakte waarvan hij enkel denkt dat vlak is maar het niet kan zien. Bovenop ritselt het monster met twee rugkanten dat zijn zoektocht de nodige mysterie bezorgd. Hij durft nauwelijks te kijken, maar is gefascineerd om verder te klauteren en trekt aan de lakens vanaf de vloer, trappelt met zijn maillot voetjes en gromt zijn smeekbede. Gelukkig voor deze moedige bengel hebben zijn monsters gevoel voor humor. Kom er maar op dan, waaghals. Te midden van ons genesteld op zijn ruggetje, ogen wijd open, voetjes nog altijd spartelend, brabbelend van avontuur, laat hij het aan ons om te ontraadselen wat hij voorspelt of voorziet in de schaduwen van de bomen op het plafond.

De duik

Dennis — Fri, 18 Jan 2008 18:42:22 +0000

Het was een bewonderenswaardige duik, technisch gezien toevalligheid maar stijlvol als goed berijmde vers, en doelbewust in weerwil van vreeswekkende omstandigheden, inclusief afwezigheid-van-zwembad. De duiker, gelanceerd van zijn startpunt te midden van het asfalt was klaarblijkelijk niet uitgetrimt. In een vormloos zwarte jack, broek en laarzen produceerde hij een verbazingwekkend vloeiende cirkelboog (en op het hoogste punt van dit bouwkundig wonder, met zijn lichaam omschrijvend -wat is dit, het apogeum?- trok hij mijn aandacht met een blik zó intens, het beukte mij tegen de rots van mijn onvolkomenheid als de dag des oordeels) maar hij faalde in zijn strijd met een andere macht: het motief, tangentieel, irrelevant maar onbedwingbaar momentum van mijn niet theoretische auto. Hij had gedoken, niet misgestapt, en mijn auto had hem geraakt en ik had, wat? –geobserveerd? Want werkelijk, welke waarheid wordt geopenbaard door te zeggen dat ik hem heb geraakt? Dat we beide paden begingen, bestemd om met elkaar in botsing te komen, is alles. Het onvermijdelijke gebeurde. Eerlijk waar, hij raakte toch mijn auto. Het is niet vermakelijk. Je speelt heel je leven een spel van hangen en verlangen en op een dag begint het te dagen –het treft je- jouw spel is niet het belangrijkste spel. Dat feestelijk drinken wordt geclassificeerd als bedwelmend. Jeugdig jolijt accumuleert en vormt een constellatie, door smerissen betiteld als risicogroep. De kleinste schets is voldoende om het raakpunt van ons lot te tonen, maar de openbare aanklager gebruikt groter papier. Haar schematische voorstelling reikt zich in alle richtingen om de contreien van mijn jeugd te kunnen omvatten en wroet daarna in de toekomst om te waarschuwen voor de gevolgen, mocht ik ongestraft blijven. Ze roept mijn hele familie op te getuigen en laat mij met niemand achter. Ik vroeg naar karakter getuigen, maar mijn advocaat zegt nee, niemand is getuigen geweest van enig. Natuurlijk neem ik de duiker niets kwalijk; ik had het gaspedaal, ik had de rem. Ik faalde in het ongedaan maken van de toekomst. Maar ik vraag jou, veroorzaakte het lot niet twee slachtoffers toen het ons beide zelfmoordde?

Een heel goede foto

Dennis — Sun, 06 Jan 2008 14:10:11 +0000

Ze verblijft in het enige goede hotel in de buurt, een plaats waar ik nog niet eerder ben geweest, en geeft een lezing, waar dat ook over moge gaan. Ze wil mij ontmoeten nu ze hier is. We hebben elkaar nooit eerder ontmoet, maar ik weet dingen over haar waar ik een ieder ander nooit naar zou vragen. Ze kent me van een heel goede foto van mij en ik ken haar van een foto van haar, hoe goed weet ik nog niet. Op weg naar haar probeer ik te bedenken wat ik zoal tegen haar kan zeggen. We willen ons leven niet veranderen, geen van beide, althans niet in relatie tot de ander. Sommige woorden die we online gebruiken, zal ik nooit hardop zeggen. Ik zou willen dat ik haar nu kon e-mailen, dat geeft mij de tijd om iemand te kunnen zijn. Ik zou zeggen: Hoe riskant is het om niet te besluiten het leven dat ons is gegeven lief te hebben! Of: Deze vluchtige indrukken van jou brengen mij ertoe jou niet te willen begeren, maar jou waardig te willen zijn. En dan een eindeloze dag wachten op haar antwoord. Mijn auto valt niet in de smaak bij de hotelbediende. Hij zegt mijnheer met een ondertoon. Hoe lang zal uw verblijf zijn, mijnheer? Ik kijk naar hem, zijn pet, de koperen knopen, het afgescheurde toegangskaartje die hij aanbiedt voor mijn treurige auto, de gewichtige granieten muren achter ons, draaiende draaideuren met een eindeloze stroom van mensen die weten waar ze heengaan, en ik ben ontsteld door het systeem van dit bedrijf, door kamers met fris linnen en minibars torenhoog volgestapeld voor andermans man of vrouw om de deuren achter zich te kunnen sluiten en hun identiteit te ontdekken. Mijnheer? Weet u waar u bent mijnheer? Ik geef hem mijn toegangskaartje terug en rij weg bij het hotel, nadenkend, ik kan dit alles wel oplossen. Ze zal het wel begrijpen.

Wind beelden III

Dennis — Wed, 02 Jan 2008 06:22:59 +0000

Meestal moet ik mijn studenten vertellen dat het belangrijk is om de betekenis van foto’s en de motieven van de fotografen ter discussie te stellen, maar niet bij haar. Ik heb het gevoel, dat bij wat ik haar ook vertel, zij zich afvraagt waarom. Staand voor haar zwart-wits, aan de andere kant van de fotogalerie, zie ik haar binnenkomen, naar mijn zoon toelopen en hem vragen wat wat is. Ze vraagt het alsof ze het niet weet. Hij krijgt nog zelden nieuwe herinneringen, dus elke ontmoeting zal voor hem als een nieuwe lijken, maar ze pakt zijn hand en begeleid hem er doorheen en breekt mijn hart binnen twintig slagen die voelen als twintig jaar. Ok, ik ben een gevoelig persoon. Ik zie hem met haar en benijd hem omdat hij zijn toekomst minder goed kent dan ik die van mij. Ik moet in iets geloven. ’s Morgens tijdens colleges, als ik ze vertel hoe het met mijn zoon gaat, weet ik bij wie de ogen zullen wateren en vertroebelen. Hij ziet me nu en neemt haar mee om voor te stellen –aan mij!- de jongedame die ik goed ken zoals al mijn studenten. Ze vraagt wat over de stenen die hij draagt en hij heeft mij nodig om uitleg te geven want hij draagt ze voor mij en niet omdat hij erin gelooft. Ik zeg iets wat ik zelf niet hoor en niemand luistert nu. Mijn stem gaat door over kleur en de verschillende eigenschappen van mineralen, maar woorden die begonnen als weerklank in overeenstemming, vallen nu uiteen in gekwetter, gegorgel en stukjes gebladerte, waaiend door ons leven als de lotsbestemming. Was ik misleid door haar ogen, de kleur amber met glimmer, dat ze wellicht de kracht heeft om ons beide te redden? Wat is het dat ik nog niet heb geprobeerd? Ik zeg je dit, mijn zoon, ik zal mijzelf uitspreiden als een zeil voor elke wind die waait. Nooit zal ik opgeven, zolang jij leeft.

Lees deel 2

Een soort van kerstverhaaltje

Dennis — Tue, 25 Dec 2007 22:10:02 +0000

Je bent geen ongelukje, kleine. Je was onder mijn hoede zelfs vóór je geboorte. Je hebt nog steeds een plek in mij en voor altijd. Ik heb grote plannen voor jou, kleine, plannen zo groot als melkwegen en ook zo onmeetbaar, maar ze betekenen niets. Alsjeblieft, ik smeek je, verban ze en bouw zelf een wereld die ik me niet kan voorstellen. Je bent mij niets verschuldigd. Ik laat je vrij, ondanks het mij kapot maakt je te moeten laten gaan, zal niets ons langdurig scheiden totdat we weer samenkomen aan het einde der dagen. Nu al, weet je hoe het is om te zwerven en kou te lijden maar, verbannen of verdwaald, je zult altijd een thuis hebben. Waar de blauwe hemel is, vind je mijn gezicht. Waar stromend water is, zal ik je wassen. Waar het gefluister van de wind is, zal ik zachtjes voor je zingen tot je slaapt of wakker wordt, afhankelijk van het uur. Alles op zijn tijd, onrustige. Vergeleken met de sterren, tellen de jaren als kaarsen, uitgeblazen als wensen. Haast je niet; “het moment” is alles wat je nodig hebt voor de eeuwigheid. Het einde kan wachten -ik heb het gezien. Ik kwam hier eerst; ik zal hier zijn wanneer jij komt. Wees voorzichtig met wie je reist, er is verleiding, maar met mijn duim liet ik mijn stempel achter op je slaap. Daar vind je mij als je hulp nodig hebt. En voel mijn hart, het klopt in de maat met die van jou. Wat anders kan ik je geven, cadeaus? Jij bent het cadeau. Gezelschap? Vergeleken met wat jij de wereld brengt, zijn de mensen die jij ontmoet inpakpapier, wenskaarten, voor een moment van jou en daarna verdwenen. Ik wil dat je iets voor mij doet uit liefde, niet uit plicht. Bedenk wat dat kan zijn en doe het vervolgens voor een ander.

Wind beelden II

Dennis — Thu, 20 Dec 2007 06:46:05 +0000

Mensen en voorwerpen zijn zo makkelijk te verliezen, het is wonderlijk dat we uiteindelijk iets overhouden om te tonen. Ook de toekomst is onzeker en kan net zo makkelijk worden misplaatst als de oude voorwerpen in je jaszak. Makkelijker zelfs, omdat elke stap ons wegleidt van een plaats die we nooit bereiken en van mensen waar we wellicht tegenaan liepen. We kijken echter alleen periferisch, indien al kijkend, zonder kennis van ze te nemen, terwijl we voorbijgaan aan hun omhelzing. Althans, zo lijkt het in de ogen van een tiener, verliefd op de liefde. Het klinkt allemaal heel eenzaam op papier; integendeel, er zijn twee mensen binnen handbereik voor een ieder die we niet ontmoeten. Een jongen wiens vader mij dierbaar is, zal sterven voordat hij mijn leeftijd bereikt; een man wiens zoon ik bewonder om zijn devotie, is al te oud. Ik sloot een keer mijn ogen en zag het leven als een cirkel die als een gyroscoop om mij heen gierde, terwijl de as waar het op rond draaide, op zijn beurt om zijn as draaide en ik in het midden kortstondige heldere beelden van al mijn mogelijke toekomsten zag en met ontzetting werd vervuld. Ik kwam om mij vast te grijpen aan een vlaggenstok in een voor mij onbekend park, draaierig, verward, schreeuwend en ondersteboven als een pasgeborene. Een beetje uit evenwicht sindsdien, zal ik niet zo snel meer afdrukken zonder statief. Ik maak voornamelijk foto’s van de wind en hang ze hier te koop. Deze galerie lijkt werkelijkheid, maar het is reeds een herinnering in rook en deze lieve jongen met zijn dierbare vader waaien zacht door het wasgoed aan de lijn, als ongeziene dragers van een hart, niet werkelijker dan mijn. Ik hou van ze allebei, echt, dat zweer ik bij alles wat heilig is, maar met de juiste diafragma waarde en een te snelle sluitertijd zou ik alles heel donker kunnen laten lijken.

Lees deel 3
Lees deel 1

Wind beelden

Dennis — Sun, 21 Oct 2007 23:22:02 +0000

Een evenwichtig briesje doet het wasgoed deinen dat hangt aan de lijn in de foto na de zwart-wit foto langs de muur in de fotogalerie. Papa zegt dat ze het briesje zichtbaar maken. Ik vind mijn vader indrukwekkend maar ik zeg het hem niet. We zijn weer in de fotogalerie, voor de vijfde keer deze week, hopende dat ze vanavond komt, maar daar spreekt hij niet over. Hij is voorzichtig met wat hij mij verteld want ik ben ziek. Papa zegt van leed komt perspectief en dat hij als fotograaf kennis zou moeten hebben van perspectief. Ik denk dat hij meer weet van leed dan dat hij laat merken, maar ja wat weet ik nou, ik ben een epileptisch kind. Ik neig chaos te zien waar ik ook kijk. Nu heb ik eenmaal dit zware hoofd. Een kleine schok of stoot en neer ga ik. Ik draag twee kristallen aan een koord die papa ontworpen heeft, saffier tegen mijn borst en een warm groene maansteen tegen mijn ruggengraat om mij in balans te houden en mijn dwalende zenuw te stimuleren. Ik zou er graag in geloven, maar ik draag ze sowieso, dus ik kom nooit te weten of ze écht werken. Het probleem is, het gaat slechter met me. Ze noemen mijn aandoening progressief, en dat vind ik gemeen. Dus waar papa gaat en staat ga ik ook, om nooit ver uit zijn zicht te zijn want hij is adorerend en meelijdend tegelijk. Alleen al bij de gedachte dat ik met een toeval op de grond lig moet hij huilen. Ik weet het, rustig pap. Klinkt makkelijk. Deze week houden we de wacht in de fotogalerie, hopende dat zijn geliefde studente – van meer mijn dan zijn leeftijd – op komt dagen. De manier waarop hij gewoonlijk naar mama keek, net zo droevig blijmoedig als hoe hij soms naar mij kijkt, is hoe hij ook naar haar kijkt. Wanneer zij arriveert, moet hij doen alsof hij haar niet opmerkt. Hoe je je kunt gedragen wanneer je weet dat er camera’s op je gericht zijn: er is één persoon in de fotogalerie waar hij niet naar kan kijken…

Lees deel 2

Argumentum Ad Personam

Dennis — Mon, 15 Oct 2007 18:24:56 +0000

Totdat mijn liftster haar pistool liet zien, was ik aan het overdenken of waanzin en verwaarlozing een vrouw bijna onherkenbaar kon maken, sinds de laatste keer dat ik haar zag. Ze had een erg gevaarlijke plek gekozen om auto’s aan te houden, en kwam uit het niets te voorschijn in de blinde bocht waar men de snelweg op accelereert, paraderend op suïcidale wijze in tegengestelde richting van het verkeer, zwaaiend met een duimgebaar dat meer lijkt op een veelomvattende “up yours” dan een tactvol verzoek om een lift. Ik stopte in de linker berm om haar op te pikken en nadat ze eerst naar de bestuurders deur reikte en deze op slot bleek, liep ze naar de andere kant terwijl ze op vrijpostige wijze door de voorruit keek, waarna ze de passagiers deur wijd open slingerde in het drukke verkeer. Nu, plotseling bewapend, vormde ze een ander probleem. Wat betekent dat pistool? Vroeg ik haar. Dat betekent dat ik deze auto bezit. Je zou mij er niet in moeten laten rijden dan, zei ik en ik trapte vol op het gaspedaal. Ik ben namelijk niet betrouwbaar. Ik wilde starend naar het geweer haar de gevaren beschrijven over het verliezen van de controle op belachelijk hoge snelheid, maar ze loste een schot vlak bij mijn oor en zei dat ik de volgende afslag moest nemen. Je luistert niet, zei ze. En jij leert het niet, vertelde ik haar. Wanneer je te vroeg schiet, denkt de bestuurder dat hij niets meer te verliezen heeft. Ik botste tegen een oplegger en stuiterde als een bal in een flipperkast over drie rijbanen richting de afslag, nadenkend. Het is het dreigen, niet het geweld, dat voor jou werkt hè, vervolgde ik, maar ze luisterde niet. Ze probeerde onze snelheid en richting in te schatten en trok dwaze conclusies, terwijl ik overdacht of deze conclusies wel eens worden bedwongen in de aanname, en mij vervolgens afvroeg, als we haar auto over de kop laten gaan, wie eindigt deze keer bovenop?

Slechte dag

Dennis — Tue, 02 Oct 2007 22:19:48 +0000

Je vraagt hoe het gaat.
Ik zeg goed.
Als de wind waait
waai ik ook.
Want ik ben ik,
ik, ik.
Je bemerkt mogelijk
lichte frustratie
in mijn stem.
Ik bevestig.
Bevestigen of ontkennen we
niet continu iets?
Ik weet het niet.
Misschien.

Terugkijkend

Dennis — Sat, 15 Sep 2007 13:21:47 +0000

Jullie zijn in mijn ogen allemaal vrouwen; dat, zoals ik het begrijp, is de aard van het huwelijk. Op welke wijze je mij verdraagt, is hoe ik getrotseerd en verstaan word door het vrouwelijk geslacht, dus draag het spijkerrokje voor mij, als je het niet erg vindt, je weet welk rokje, het is wat ik alle meisjes en vrouwen laat doen, en kijk naar me over je schouder waarbij je een silhouet vormt van één borst (je drie-miljoen-borsten-in-één), en inruil zal ik, in ruil weet ik niet wat ik zal doen, tot je het mij vertelt; het is aan jou. En geen shirt, als je het niet erg vindt. Je wilt je stem laten gelden, ik weet het, dat heb je duidelijk gemaakt, daar sta je op. Je lijkt te willen worden geraadpleegd, niet alleen geinformeerd over zaken waar je geen betrokkenheid bij hebt, waarom weet ik niet, maar je hoeft het mij maar half te vertellen, terwijl je het spijkerrokje aan hebt, vanzelfsprekend gehoorzaam ik. Daarna, ben ik verward, maar tot dat moment ben ik helder. Je lijkt -Ik weet dat dit ongeloofwaardig klinkt- te midden van je gewelfde en verrukkelijke zelve, gelijktijdig concurrerende standpunten te bekrachtigen, terwijl waar ik oor naar heb, één enkel helder woord is van ondubbelzinnig verlangen. Je kent, dacht ik, of zou inmiddels de gevaren moeten kennen, van de keuze aan mij overlaten. Ik heb een opinieonderzoek gedaan, op de enige naar mijn inziens mogelijke wijze, door je in de loop der jaren dezelfde vragen herhaaldelijk te stellen. De uitslagen, zoals men zegt, zijn binnen. Met een kleine marge, zijn vrouwen het erover eens dat ik schappelijk ben en zowaar een overweldigende kandidaat voor het huwelijk, niet geheel onaantrekkelijk, volmaakt? Nee, geen doos met chocolaatjes: een simpele vangst. Als ik mijn leven over kon doen, zou ik…ik zou het niet doen. Ik zou het mijzelf gewoon niet op de hals halen. Mánnen, die vinden mij gewoon aardig, als mijn mening er in enige mate toe doet.

In verroering

Dennis — Sat, 11 Aug 2007 14:12:12 +0000

Wat is het gereedschap? Is een zelden gestelde vraag, voor de koffie mok, de brillenkoker, de tientallen onmisbare artikelen in het boodschappenmandje. Wij zijn een vervoersmiddel tot boven aan de trap. Wanneer alle veertig duizend dingen die we gebruiken óns nodig hebben om ergens te komen, hoe kunnen we dan triviaal zijn? We wisten wat we aan het doen waren, maar we konden niet stoppen. De sleutels hebben ons nodig om naar de auto te gaan; de auto heeft ons nodig om de brug over te steken. Zesenveertig ton hout, scheenbeschermers en glas kregen een ritje naar de werkplaats en overtuigden de aannemers om ze te te bewerken tot een nieuw huis.
Elke ochtend belanden de beste ideeën van de stad, via de handen van de krantenjongen in onze brievenbus, maar we weten alles al dat er te weten valt. Heeft de kip het ei uitgevonden om meer kippen te produceren, of het ei de kip voor meer eieren? Toegepast op ons zou deze vraag betekenen; Zijn wij gewoonweg een manier om proteïnen te maken die onze kinderen weer doorgeven? Het doet onze vakanties een beetje wanhopig lijken. De coniferen bedachten Kerstmis om zo de dennenappels te kunnen lozen. Een piano vindt uiteindelijk haar weg naar de huiskamer waar iemands kinderen het instrument leert bespelen. En mijn keyboard heeft geen vingers, alleen toetsen…Dus wat zal ik over jou typen, mijn liefste? Ik hielp je te komen waar je heen ging? Ik sleepte je mee naar mijn niveau? Ik weet wat je voor mij gedaan hebt. Ooit geloofde ik dat de betekenis van het leven, de reis is die we samen afleggen. Maar van waar ik nu ben weet ik dat ik het huisraad was, dat zich naar de stoeprand liet slepen.

Mind and soul

Dennis — Thu, 03 May 2007 13:37:04 +0000

Salty fingers write, long gone
words, on the pale, parchment beach
which my bare feet warry,
slumbering in the silver moonlight.

A nocturnal blue velvet pallium
embellished with diamond peacock eyes,
veiled my serene sentiment
where solid and liquid join
at the verge of rising tide.

De beproeving

Dennis — Tue, 01 May 2007 09:20:44 +0000

Ik bleef in haar voor een lange tijd. Steunend op mijn ellebogen, vertraagde ik mijn ritme en luisterde naar onze ademhaling als zwenkende bomen in de wind. Ik voelde mijn hart de tijd vasthouden en wilde bestaan in de volledigheid van het moment. Het verleden was eenvoudig doen wankelen. Het zonk echter als zondaars toen ik het los liet, maar de toekomst, nou de toekomst beloofde extase, lichtverblindende, godverduisterende, onwerkelijke inzicht en wellicht een versnapering aan de nek. Allemaal goede dingen. Ik wist dat wanneer ik mijn heupen ook maar een beetje zou bewegen, de toekomst mij in zou halen en mij rechtstreeks naar de nagloeiing zou doen razen. Ik sidderde boven haar, en zocht haar ogen op in herstel. Ik wilde dat ze me zou zien als haar bestemming, haar lot en mijn liefde als uniek. Ze kent deze ik-drijf-je-tot-openbaring blik van voorheen. Ze boog haar dolfijnen lichaam op schalkse wijze, en schonk mij haar eigenzinnige blik. Ze wierp me van mijn ellebogen naar achteren en trok mij als een magneet terug, wierp mij weer naar achteren en trok mij weer terug. Ik kon bijna niet ademen en vroeg mij af met welk dier wij gelijkenis vertoonden. Mafkees, zou ze gedacht hebben. Ik dacht, openbaringen zijn vulgair en ik meen dat ze wat zat te mompelen. Ik vond een ritme, hoog boven elk zinnebeeld en vloeide met haar samen in een harmonieus iets, iets begeerlijks, iets gulzigs dat we konden delen. Toen ik de beproeving bijna opgaf kwam het! Een rijk aan gevarieerd vrouwelijk goddelijkheid uit mijn persoonlijke tempel, lippen van eerdere vriendinnen in rokjes, borsten en heupen in overvloed, eindeloze benen en armen omarmen de armen om mijn schouders ofwel, alle vrouwen die ik ooit heb aanbeden in één enkele verschijning. Ik kan niet met zekerheid zeggen of haar ogen met de mijne spraken, maar we creëerden wat we nodig hadden en het was goed.

Van strijd en ironie

Dennis — Wed, 25 Apr 2007 17:22:23 +0000

ik voel de ironie van levens
koesterende molestatie
met pijnlijk zoet romantische
afwijzing
het wapen huiswaarts vervoerd
comfortabel
op schoot van één moment
passerende stilte
onder grote, groene paraplu’s
buiten een klein café waar
regen
nevelachtig neerslaat
op de gloednieuwe
tanks
En de duizenden
pantser doordringende patronen
hoog opgestapeld liggen
nabij poppetjes met
blond haar en blauwe ogen
terwijl chihuahua’s keffen
en kwispelen
sperren neusgaten open
bij de geur van zwavel
en tranen vermengen zich
met roet
uit het rookgordijn
terwijl onze kinderen
bidden
voor staking van
het tergende geschetter
waarna ze opkrullen onder
de dekens
verlangend naar die nieuwe
speelgoedpistool
uit hun favoriete tekenfilm
die ze zagen op
TV
vlak na het
zinloos geweld spotje

Rest in me

Dennis — Wed, 14 Feb 2007 13:35:11 +0000

Beloved out of rivulet,
gush over me,
and hold my heart,
at the quay of your soul.

Be bathed in our coupling,
and merge in attar of roses,
whereupon nightfall,
we may drowse in cadence,
which concedes our yearning,
to sing…

Rest in me, as I will in you.

onbeperkt?

Dennis — Mon, 15 Jan 2007 17:09:48 +0000

We neigen te denken dat het leven een onuitputbaar iets is. Echter alles geschied alleen een bepaald aantal keer, werkelijk een klein aantal keer. Hoe veel vaker zal je stil staan bij een bepaalde dag uit je kinderjaren, een dag die zo diep deel uit maakt van je bestaan dat je je leven niet kan voorstellen zonder die dag? Wellicht nog vier of vijf keer. Wellicht niet eens. Hoe veel vaker zal je de opkomst van de volle maan aanschouwen? Wellicht twintig keer? En toch lijkt het allemaal zo onbeperkt….

Kerstreclame’s

Dennis — Sat, 23 Dec 2006 20:14:40 +0000

Kijk! Alweer een Kerstreclame op tv! Hartverwarmend om te zien hoe de betekenis van Kerst voor ons ingevuld wordt door cola, eten en drank. Wie had ooit gedacht dat consumptie artikelen, populaire entertainment en spiritualiteit zich zo harmonieus kunnen vermengen!

Feestdagen

Dennis — Fri, 22 Dec 2006 17:28:30 +0000

Vroeger sprak men niet van "feestdagen". De Christelijken noemden het "Kerstmis", en gingen naar de kerk. De Joden noemden het Hanukkah en gingen naar de synagoge. Atheïsten gingen naar feesten en dronken. Mensen op straat zeiden tegen elkaar, "Vrolijk kerstfeest of vrolijk Hanukkah" en tegen atheïsten, "Pas op voor die boom!"

De kerstman en z’n pijp

Dennis — Fri, 22 Dec 2006 14:42:50 +0000

De Kerstman draagt een rood pak, hij moet wel een communist zijn. En een baard en lang haar, hij moet wel een pacifist zijn. Ik vraag me af wat er in die pijp zit?

Kerst en oorlog

Dennis — Wed, 20 Dec 2006 08:14:28 +0000

Mensen kunnen zich niet goed concentreren op het gooien van bommen als hun gedachten beinvloed wordt door deze behorend bij de 25ste van december.

Stimulus perceptus

Dennis — Wed, 08 Nov 2006 14:57:04 +0000

Wanneer woorden vervagen, zal ik scherpstellen met licht. Wanneer beelden ontoereikend blijken, zal ik genoegen nemen met stilte.

Jouw afwezigheid

Dennis — Thu, 05 Oct 2006 15:54:57 +0000

Jouw afwezigheid gaat recht door mij heen, zoals garen door het oog van de naald. Alles wat ik doe is gestikt met haar kleur….

Vele deuren

Dennis — Wed, 26 Jul 2006 17:00:56 +0000

Er zijn vele deuren voor je om te openen. Als je lui bent, probeer je maar een paar waarna je het gauw zat bent. Als je actiever of ambitieuzer bent, zal je nooit stoppen met het openen van deuren. Zo probeer je heel veel.

Nu zijn er een beperkt aantal kansen dat je bijvoorbeeld een Porsche achter een deur treft. Er is veel meer kans op het treffen van een nieuw paar schoenen of een fiets.

Velen van ons proberen dezelfde deur keer op keer te openen. Of ze stoppen simpelweg helemaal met het openen van deuren. Soms in iemands leven gebeurt het! Je opent een deur en je treft iets fantastisch. Maar je opende deze deur alleen bij toeval. Het kon zomaar zijn dat je deze deur niet had geopend…

Laten we wat deuren gaan openen…

Vrouw en liefde

Dennis — Wed, 26 Jul 2006 16:37:39 +0000

Als ze liefheeft,
is ze voorzichtig.
Een ontwetende blik,
een bevroren lach.
Een kus als moesson,
schijnt op haar lippen,
als de warme zonneschijn in de winter.
Ze wil zich spreiden als groene mos,
op de borst van haar geliefde.
Maar ze blijft terughoudend,
als het groene gras van een gazon.

Vrouw en liefde,
hoe onvervuld ze lijkt,
zelfs als ze liefheeft.

Welriekende rozen

Dennis — Wed, 14 Jun 2006 15:18:20 +0000

Rozen, kostelijk mooi,
welriekend.
Overweldigen mij in,
de gaarde van liefde.
Heimelijke verrukking,
wellustigheid.
Schakerend in aromatische
behagelijkheid.
Ademend in de diepgaande
complexiteit.
De geur van genoegen,
mijmerend in walhalla.
Betoverend, glinsterend,
op momenten van zonnestraal.
Het genoegen eeuwigdurend,
in mijn gedachten.

Welriekende rozen,
om je ziel te betijen.

Welriekende rozen,
in geestvervoering brengend.

Welriekende rozen,
van mijn liefde voor jou.

Jouw wereld

Dennis — Mon, 05 Jun 2006 15:48:21 +0000

Mijn diepe ontoereikende ziel schreeuwt jouw naam.
Je bent nergens te vinden om de zieltoging te horen.

Zieltoging dat verder reikt dan de wolken van de hemel.
Mijn afzonderlijke losse armen reiken uit naar jou,
maar jij bent er niet om mij te behelzen.

Ooit sterven in jouw armen zou extase overtreffen.
En jij voor eeuwig in mijn armen,
zou hereniging van alle goede momenten uit mijn leven voorbijstreven.

Een nacht zonder jou voelt als eeuwige inferno.
Een leven zonder jou zal inferno het zelve zijn.

De wereld zoals ik er vertrouwd mee was heeft zich teruggetrokken,
en ik bevind mij in een oord, niet gesitueerd op enige aardse map.

Ik bevind mij in een wereld vol dromen en aspiraties van een persoon,
een nieuwe plaats vol met visioenen van jou.

Het gras dat het portretteert, beërft het groen van jouw ogen.
De lucht dat het bevat, beërft de zoete gezeglijke geur van jouw adem.

De plasticiteit van de wolken heeft zich verworven uit jouw huid,
en de rivieren stromen uit jouw hart.

Jouw klanken worden gezongen door de vogels,
en de geriefelijkheid die ik voel komt van jouw liefde.

De enige vorm van sterven zou ontwaking uit deze wereld betekenen,
want mijn hart en ziel zullen het nooit verlaten.

Naar mate de tijd verstrijkt zullen delen van mij,
zich wagen aan de realiteit.
Maar een deel van mij zal altijd voortleven in deze wereld.

Dat ben jij…

Dennis — Mon, 05 Jun 2006 15:08:35 +0000

Een plas van golvend water in het maanlicht
Zoals de diepte van je zielbereden ogen
Een verblindende pracht verduistert mijn zicht
De vreugde in mijn hart wordt niet voorgelogen

Stille glorie als van een grandioos woud
Een omnipotent gezicht meest gepast
Met eerbied, mijn adem onthoud
Jouw billijkheid lumineus volbracht

De oneindigheid van de hemel overwinnen
weerklinkende neerslag van een voorjaars waterval
Mijn hart in verrukking door jouw minne
Jouw schoonheid dat mijn adem stal

Imponerend als oceanen die de aarde bedekken
Sereen en vredig als een madelief in de wei
Sinds geboorte de liefde ontdekken
Herenigd als één met mijn wereld, dat ben jij.

Smaakzin

Dennis — Fri, 19 May 2006 12:34:47 +0000

Jouw ziel tast mijn smaakzin
Zoet in mijn mond
Jouw liefde druppelt op m’n tong
Intieme gevoelens
Brengen mijn hart in vervoering
Mijn hart in tocht
Mijn borstkas welhaast barstend

Uitvlucht is mijn enige toevlucht
Weg van deze eenzame wereld
Toevlucht in jouw ogen
In jouw hart voel ik mij vredig
Omsluiten onze zielen
Zo dichtbij, ik proef je

Jouw lach

Dennis — Wed, 03 May 2006 14:54:38 +0000

Jouw lach baart mij menig vreugde
Als een sproeiende fontein in een gaard
Krachtig fijne nevel uitslakend
Hemelse druppels flonkeren door zon
Op een violet, roze anjer bloemblad
De groene bladeren leven gevend
Elk vochtige parel illuminerend
Een glimp van geneugtelijk leven
Jouw stralende lach
Met onuitwisbare beroering
Blijft mijn liefde voor jou

Het interesseert mij niet…

Dennis — Tue, 22 Mar 2005 13:53:47 +0000

Het interesseert mij niet wat voor werk je doet.
Ik wil weten wat je verlangens zijn, of je durft te dromen over dat waar je in je hart naar hunkert.
Het interesseert mij niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je de zoektocht naar liefde aan durft te gaan, je droom na te streven, het avontuur van het leven aan te gaan.
Het interesseert mij niet welke planeten je maan kruisen.
Ik wil weten of je tot de kern van je eigen verdriet kan doordringen, of je omvangrijker bent geworden door het verraad van het leven, of dat je je hebt teruggetrokken en afgesloten uit angst voor nog meer pijn.
Ik wil weten of je de pijn kan ervaren, de mijne en die van jezelf, zonder het te verbergen, te verdoezelen of vast te houden.
Ik wil weten of je met vreugde om kan gaan, de mijne en die van jezelf, of je kunt dansen en springen van uitzinnigheid en de verrukking tot in je vingertoppen en tenen kan voelen tintelen, zonder ons te waarschuwen voorzichtig te zijn, realistisch te zijn, rekening te houden met de beperkingen die je als mens hebt.
Het interesseert mij niet of je levensverhaal waar is.
Ik wil weten of je een ander kan teleurstellen om eerlijk tegenover jezelf te zijn; of je de beschuldiging van verraad kan verdragen zonder je eigen ziel te verraden; of je trouweloos kan zijn en daarom toch betrouwbaar.
Ik wil weten of je schoonheid kan zien, zelfs wanneer het niet mooi is, iedere dag, en of je je eigen leven door de aanwezigheid ervan kunt verrijken.
Ik wil weten of je mislukking kan aanvaarden, dat van jezelf en de mijne, en toch aan de rand van de zee kan staan en JA! roepen naar de zilveren volle maan.
Het interesseert mij niet hoeveel geld je hebt of hoe groot je huis is.
Ik wil weten of je kunt opstaan na een nacht van verdriet en wanhoop, vermoeid en gekwetst tot op het bot en kan doen wat gedaan moet worden om er een nieuwe leuke, liefdevolle dag van te maken.
Het interesseert mij niet wie je kent of hoe je tot hier bent gekomen.
Ik wil weten of je met mij midden in het vuur wil gaan staan en niet terug zou deinzen.
Het interesseert mij niet waar of wat je met wie hebt gestudeerd.
Ik wil weten wat jou staande houdt, van binnenuit wanneer al het andere wegvalt. Ik wil weten of je alleen met jezelf kan zijn en of je op die eenzame momenten werkelijk van je eigen gezelschap geniet…..

Origineel: Oriah Mountain Dreamer